Op woensdag kwamen de mannen van de bovenlichten (ik weet inmiddels dat ze daar die kleine raampjes boven deuren mee bedoelen). Na afloop had ik met een van hen een wonderlijke conversatie. Jonge man, pokdalige huid, zachte oogopslag. Hij staarde naar de muur in mijn gang, die vol hangt met operaposters. Vooral de Rigoletto poster trok zijn aandacht. Hij vond het een mooie poster, zei hij. Of het de griekse oudheid betrof. Ik zocht naar een acceptabel antwoord. De originele setting van deze opera van Verdi is gesitueerd in de vroeg 16e eeuw, maar Verdi zelf leefde in de 19e eeuw. "Het is in Italië", zei ik. "Het is een opera." Hij wist niet wat opera was, zei hij, maar hij wist wel het een en ander van het Ottomaanse rijk. Toen kwam zijn maat de trap af. "Ik keek naar deze mooie posters", zei hij tegen hem. "Het zijn schilderijen", corrigeerde de collega op zijn beurt en keek er vergenoegd bij. "Oh ja", zei mijn kenner van het Ottomaanse rijk. Eigenlijk zijn het posters, dacht ik, maar ik liet het maar zo.Daarna kwam de man van het Ondergrondse. Bij een eerdere handeling was gebleken dat de afvoer van mijn keuken niet goed was aangelegd, er zat een knik in. "Dit verklaart waarom ik zo vaak een verstopte afvoer heb", had ik gezegd. Vandaag kwamen ze het herstellen. De man van het ondergrondse is geen blije man. Hij moppert graag en veel. Ergens begrijp ik dat, hij is net als ik 67 en werkt ook nog, maar zijn werk is, anders dan het mijne, fysiek zwaar. "Geld, hè", had hij gezegd.
In de korte tijd in mijn gang maakte hij 2 opmerkingen over zijn collega's die op zijn zachtst gezegd enigszins twijfelachtig waren. Eerst refereerde hij aan "de bomgordelterrorist', een man die wij gewoon 'man-uit-middenoosten-met-baard' noemden. Hij lachte erbij. Vervolgens legde hij uit waarom hij de buitendeur even op slot deed. Het kruipluik stond open, "en", zei hij, "je wil niet dat ze er in vallen, toch? Dus gewoon laten bellen en roepen dat ze er even niet in kunnen. Behalve als het buitenlanders zijn." Weer die lach. Online lees je niet anders maar in het echte leven reageer je toch wat ongemakkelijk op zo'n opmerking. En traag ook, in mijn geval. Want bedoelde hij nou dat buitenlanders mijn uitleg niet zouden begrijpen of dat het niet erg was als zij in het gat donderden? Ik besprak het even later met de buuv. Van haar hoorde ik dat hij een niet meewerkende bewoner een paardelul had genoemd. "Hij komt uit Rotterdam, hè", zeiden we vergoeilijkend tegen elkaar. En ach, vaak zijn die hele directe en grofgebekte types niet diegenen die we het hardst moeten vrezen. Denk ik dan maar.
Wel leek het me een goed moment om nog eens schaterlachend te vertellen over de man die in 2009 mijn nieuwe keuken installeerde en plotseling door het (verrotte) kruipluik viel, als in een slapstick uit de jaren 30, zo zie je me wel, zo zie je me niet. Ik heb zo gelachen, zei ik. De heren keken me geschokt aan, waarop ik gauw zei dat ik als spijtbetuiging een sixpack speciaalbier voor hem had gekocht. Opgelucht haalden ze adem. De stemming was gered.









