In onze huwelijkse jaren hield ik erg van koken. Vanwege ons multiculti gezin leerde ik mezelf Jamaicaans koken, en in de jaren die we samen waren maakte ik ontelbare keren klassiekers als Patties, Rice & Peas, Rumcake, plantain en Johnny Cakes. In een zeer toegewijde fase waagde ik me zelfs eenmalig aan Curry Goat en Beef Kidneys (als ontbijt!), maar dat bleek toch teveel voor mijn teer gestel, wellicht huisde er in mij toen al een voorzichtige vegetariër, je weet het niet.
Met haar wintersporthoofd en haar Purmerendse roots, denk ik nu, want behalve een vegetariër woont er ook een gemene vrouw in mij en als ik niet zo analytisch van aard was, liet die zich veel vaker zien. Want ja, het is een aardige vrouw, niks mis mee, en voor zover ik weet heeft ze de ex al eens meegesleept naar een Jamaicaans restaurant, dus voor hetzelfde geld is ze de nieuwe Queen of Rice & Peas. De enige die ik iets kan verwijten is de ex zelf, ik zou juist medelijden met haar moeten hebben en soms heb ik dat ook. Maar tegelijkertijd ben ik in mijn hoofd kennelijk nog steeds die vrouw, die moeder, die onderdeel uitmaakt van dit Jamaicaans-Nederlandse gezin, een rol die ik me niet zonder slag of stoot laat afnemen.
"Hij deed toch ook helemaal niks voor jouw verjaardag?', zegt de jongste. "En in het jaar daarvoor, toen je 65 werd? Nog geen felicitatie!" Ze heeft -als zo vaak- weer helemaal gelijk, pijnlijk gelijk zelfs. Het is pure projectie om te denken dat hij ons gezin net zo mist als ik. Aannames, invulling!
"Zeg maar dat jij ze hebt gemaakt", zeg ik tegen S. Ze doet haar zelfgebakken cake in een boodschappentas en zet het tupperware doosje met de Johnny Cakes ernaast. "Veel plezier", zeg ik met een gemaakte vrolijkheid waar zij als geen ander doorheen prikt, want nog geen half uur later krijg ik een snap met een foto van onze kat. Hou je goed, wil ze daarmee zeggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten