Verkouden ben ik zelden, griep heb ik nooit. We kloppen het maar even af, maar het is zo. Maar als er iets raars te verdelen valt, sta ik vooraan. Een atypische hartritmestoornis? Doe maar. Een alvleesklier die geen enzymen meer aanmaakt? Oh, dat klinkt lekker gek, ik ben van de partij. Een loensend oog, een plots doof oor, een carcinoom op mijn rug, afbrokkelend kraakbeen in mijn knieën, een gescheurde spier na een val over mijn beddesprei? Ik ben game! En letterlijk alles wat er bij mij wordt uitgevoerd, medisch gezien, gaat op de een of andere manier mis. Zo heb ik na mijn carpaal tunnel operatie rechts geen polsslag meer, die is verdwenen, weg, tot grote verbazing van allerhande dokters die niks voelen. Bij elke operatieve ingreep krijg ik een nabloeding of een infectie. Zelfs een simpele amandeloperatie mondde bij mij uit in 5 dagen ziekenhuis. Bij dochter nummer 1 hechtte mijn verloskundige de zaak van binnen abusievelijk met niet-oplosbare hechtingen, je wil niet weten wat er in het jaar erna gebeurde. Echt, je wil het niet.
Ook qua planning ben ik niet sterk. Het liefst word ik ziek in het weekend of 's nachts. En zo kwam het dat ik dit keer daags voor Kerstmis belandde op de spoedeisende hulp. Voor de 2e keer dit jaar. En voor dezelfde kwaal, diverticulitis (Link naar eerdere blog). En weer moest ik door het scan-apparaat. Want hoe zit dat met diverticulitis: het kan ineens fout gaan en dan is het ook meteen levensbedreigend, iets met abcessen en de IC. Ik zei niets tegen mijn kinderen. De jongste dochter zat al dagen panisch te blokken voor een tentamen, de oudste was aan het werk en mijn zoon heeft de dag en de nacht omgewisseld. En wie zegt dat gedeelde smart halve smart is? Ik weet dat ze onmiddellijk bij me komen zitten, maar dan moet ik me naast beroerd ook nog eens schuldig voelen omdat hun krakkemikkige moeder voor de zoveelste keer hun tijd opeist? Nee, zo was het beter. Je wordt alleen geboren, je gaat alleen dood en daar tussenin ben je ook alleen ziek.
Ik meldde me aan, kreeg een barcode om mijn pols en nam plaats in wachtkamer 1. Ik was de enige, dus dat was goed nieuws. Na een kwartiertje kwam er een verpleegkundige binnen. Ze keek zoekend rond. "U bent zeker niet Jetty van Jan?", vroeg ze. "Jazeker wel", zei ik, vrolijker dan ik me voelde. Ik stond op. "Hoezo, zie ik er niet uit als een Jetty van Jan?", vroeg ik haar. Want nu wilde ik er toch het fijne van weten. "Ik had een ouder uitziend iemand verwacht", zei ze. Ik vergat het ziekenhuisprotocol en legde verguld tot op het bot even mijn hand op haar schouder. "Zo hoor ik het graag", zei ik blij. Daarna stal ze 4 buizen bloed van me en bespraken we 'en passant' de middeleeuwse procedure van het aderlaten, altijd een geliefd onderwerp in een ziekenhuis. Na een treffen met 2 broeders voor de anamnese, de bloeddruk en de temperatuur mocht ik naar wachtkamer 2. Alwaar ik een zwaar rochelende man, een (echt) oud vrouwtje met haar arm uit de kom, twee vrolijke vrouwen uit een ver land, een chagrijn in een rolstoel en een huilende baby aantrof.
"Meneer Van Jan?", in de deuropening verscheen een jonge, bijzonder mooie man. Hij was de chirurgijn. "Ja?", antwoordde ik. Dat bracht hem zichtbaar van zijn apropos. Hij verontschuldigde zich maar liefst drie keer, naar goed midden-oostelijk gebruik, want daar lagen zijn roots, zijn ouders waren Marokkaans, zei hij (licht onwillig, maar ik vroeg gewoon wat anderen denken). Mooi of niet, hij stuurde me toch door naar de röntgenafdeling. Maar eerst mocht ik nog even plaatsnemen in wachtkamer 2. Ik had een boek meegenomen, De Dood van Ivan Iljitsj van Leo Tolstoj, en geloof me, dat is niet echt een boek om te lezen in een ziekenhuis, de titel zegt het al. Bovendien, zoals met al die Russische boeken, is het geen sinecure om de verhaalstructuur te begrijpen met al die ingewikkelde namen, zeker niet als je elke keer maar een klein stukje kunt lezen, want ik werd al gauw gehaald voor de scan.
Na nog een klein uurtje en een nieuw consult bij de mooie dokter stond ik weer op straat, met als recept het bekende riedeltje over vloeibaar voedsel en rust. "Kijk, hierin (tekent cirkel) zit alles wat u onder controle heeft, zoals voeding, beweegpatroon, gewicht, roken en drinken. Hierbuiten (wijst vaag) is alles toeval". Deze filosofische bespiegeling kreeg ik als bonus mee op mijn vraag wat ik in Godsnaam nog meer kon doen om dit een volgende keer te voorkomen.
Deze kerst was er een van ongewilde soberheid. Veel brood, veel water. De zaterdag erna was ik een pond afgevallen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten