Ik sprak met hem af in een filmcafé in een nabijgelegen provinciestadje. Ik was vroeg en zag hem binnenkomen. De baard, de betrouwbare oogopslag, een mooie bordeauxrode lamswollen trui met overhemd eronder. En minstens 150 kilo. In een film zou je hier piepende remmen horen en zou het beeld even stil staan. Freeze! Daar zat ik dan, in mijn beste blouse, en ik kon geen kant uit, want hij had me getraceerd en kwam breed lachend op mij af. Nu ben ik geen oppervlakkige deerne, dus ik besloot er het beste van te maken, wie weet was hij heel onderhoudend en erg grappig. “Ik haal even wat te drinken”, zei hij. “Wijn?” Nog voor ik kon antwoorden, was hij al richting bar geschommeld, en kwam terug met 2 glazen rode wijn. Nu drink ik geen rode wijn. Behalve als de witte op is. En het feit dat hij zomaar even voor mij had beslist wat ik ging drinken, was geen goed begin.
“Ik drink geen rode wijn”, zei ik. Hij keek me aan met een blik waarin ik in een flits mijn eerste vriendje meende te herkennen. De Dominante Man. “Dan zal ik er twee moeten drinken”, zei hij en sjokte weer naar de bar. Ja, en?, dacht ik. Twee hele glazen wijn, sjonge, als ik je maar niet ontrief. Maar ik zei verder niets meer, glimlachte lief en besloot er zelf maar een stuk of 3 in te gooien. Het uur erna voerden we een beleefd gesprek, dat vooral ging over zijn ex aan wie hij een enorm bedrag aan alimentatie moest betalen. Ik had allang besloten deze man hierna nooit meer te ontmoeten, -vooral niet toen hij zijn bruine, inmiddels allang niet meer betrouwbare, maar bemoeizuchtige en veeleisende ogen over mijn lichaam liet gaan, toen ik even opstond om naar de wc te gaan-, maar maakte op de valreep nog 2 beginnersfouten. “Kijk, de documentaire over Amy Winehouse draait hier”, zei ik [piepende remmen]. “Wil je de voorstelling van negen uur pakken?”, vroeg de militante hobbezak. Ik mompelde iets van kind dat alleen thuis was. “Een volgende keer dan maar”, besloot hij. Toen we eindelijk buiten stonden, bood hij mij een lift aan naar huis. Nu zou mijn bus pas over een uur gaan en ik ben bovendien van nature een gemakzuchtig persoon, dus ik zei ja [piepende remmen]. Zijn auto was zo schoon en netjes en rook zo fris, dat ik vroeg: “Nieuwe auto?”. “Nee, waarom?” Wederom een flashback naar mijn eerste vriendje, die heel enge trekjes had, maar dat vermoedde u al. Voor de zekerheid liet ik me toch maar een straat eerder afzetten, zo slim ben ik dan ook wel weer. Hij zei dat hij het heel leuk had gevonden en ik loog terug dat het heel gezellig was geweest. Zijn enorme hoofd boog zich naar mij toe. “Nou, doei”, riep ik en stapte snel uit.
Die avond liet hij mij lang wachten. Waarschijnlijk had hij een mannelijke editie van The Rules gelezen. Maar net op het moment dat ik dacht dat het geven van een beleefde afwijzing mij bespaard leek te blijven, appte hij me. “Volgende week hapje eten?” Doe maar niet, dacht ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten