Chaos, de verbouwing 4

Het was een lange, lange dag geweest. Om kwart over zes stond ik onder de douche, om zeven uur begonnen de mannen met baarden (Jan, Pier, Tjores en Corneel) - waarvan ik er inmiddels twee (de zwarte baard uit het Midden Oosten en de rode uit Polen) tot mijn vriendenkring mocht rekenen - met het vervangen van de ramen. Geleidelijk aan verschenen er meer spelers op het veld en rond tien uur was mijn huis zo drukbevolkt als een ondergrondse saloon tijdens de drooglegging. De knapste lag op zijn buik in de kruipruimte onder de vloer. Hij gooide handmatig zoveel mogelijk ondergrondse troep in de grote, oranje stofzuigerslang naast hem; afval, maar ook dooie (en wellicht levende) ratten, niets bleef gespaard. Zijn maat keek toe en legde mijn toegesnelde oudste dochter ("Stoere mannen met werkschoenen en afritsbare broeken? Count me in!") uit hoe zijn werkzaamheden in een natte stad als Amsterdam eruit hadden gezien. "Tot aan mijn liezen in de stront, ik zeg het je!"

Nadat zij haar sigaret had gerookt trokken we ons met koffie en kat terug in de enige nog toegankelijke kamer, mijn slaapkamer. Tot groot vermaak van Tjores de Rode Viking, die balancerend op de steiger voor het raam de sponningen aan het dichtkitten was, liepen we enige tijd (ieder gewapend met een Adidas schoen, model Hoops, mijn favoriete classic) achter een agressieve wesp aan, die door al dat gedril waarschijnlijk ruw uit zijn slaap was gewekt. Daarna bespraken we een uur lang lief en leed, terwijl de kat met grote pupillen onder het bed zat. "Mevrouw, mevrouw", hoorde ik de hele dag. Dan moest er weer een kast met schoenen worden verschoven, dan weer moest ik aangeven waar die lelijke strip moest komen van het kastje (Welk kastje? Het meetkastje. Wat meet die dan? De luchtkwaliteit.), daarna moest de trapleuning eraf, dus of ik even al die wedstrijdvaantjes van S wilde weghalen. Om 16:23 realiseerde ik me dat het al enige tijd doodstil was. "Zijn ze weg?", durfde ik te vragen. Ze waren weg.

Die avond moest ik om zes uur bij N zijn, mijn fysiotherapeut. In de wachtkamer stond de muzak op standje arbeidsvitaminen en voor het eerst in mijn leven voelde ik hoe het is als je overprikkeld bent. Na een dag van boren en hakken en mensen en nog meer mensen, was deze opdringerige radio de druppel. Een golf van allesverwoestende agressie welde in me op, ik wilde een bijl pakken en erop inhakken.
Nog geen 5 minuten later lag ik op N's pijnbank. De krachttraining had een trochanter major blessure veroorzaakt, zei hij, die ik door de constante zijwaartse bewegingen in de zumbalessen fijn in stand had gehouden en verergerd. Vier weken absolute rust, was het oordeel. Niet sporten, niet dansen, niet lopen (niet leven, zei ik). "Gezond, hè, dat sporten", zeiden alle nietsporters in de dagen erna.

De rest van de week werd het allemaal nog een stukje erger. Het was de derde week van het grote renovatieproject en zo langzamerhand begonnen er dingen fout te gaan. Zo zat ik woensdag de hele dag voor niks thuis te wachten en werd de donderdag onverwachts vol gepland. Dit leidde tot een eerste treffen tussen mij en de alleraardigste woonbegeleider E. Toen het eindelijk tot haar doordrong dat ik ook verplichtingen had en niet zomaar 2 maanden thuis kon blijven, gooide ze de planning om: ik zou als eerste aan de beurt zijn, zodat ze voor twaalven klaar waren en ik naar mijn cliënt kon. Het werd uiteindelijk drie uur.

"Kan ik mijn gordijnen al terughangen", vroeg ik aan buuv. "Komen ze het bovenlicht van de gangkast nog terugplaatsen? En de trapleuning? Is die lekkende slang op zolder normaal?" Buuv weet alles. Ze houdt scherp in de gaten wie wat doet en wanneer. Tussendoor veegt ze de oprit en de looppaden. Ik niet. Met zoveel chaos geraak ik in een soort impasse van 'ken mij het bomme'. Mijn huissleutel (de hele bos, inclusief autosleutel) zit in het slot zodat de heren in en uit kunnen lopen wanneer het hun gerieft, ik heb allang geen idee meer waarvoor ze die dag komen. De oprit ligt vol moeren, isolatiemateriaal, plastic en vergeten handschoenen, binnen een spoor van zand en opgedroogde modder. Mijn eettafel ligt vol met laptops, headsets, notitieboekjes en pennen, mijn werkkamer boven is veel te koud nu. Ik vaar op ritme en gewoontes, normaalgesproken, en deze ontregeling begint me zwaar te vallen. En dat met een mank been! Ik strompel van de keuken naar de bank naar de wc naar de bank naar bed naar de bank. Hoe lang nog, krijt ik, en hef mijn handen hemelwaarts. Hoe lang nog deze rommel, hoe lang nog deze pijn? En dan, op het hoogtepunt van mijn frustratie, is het zaterdag en is de straat leeg, zijn er weer parkeerplekken en hoef ik niet om half zeven te douchen. En het is stil. Heerlijk stil.