Om 10 uur 's avonds zaten we zo goed en zo kwaad als de omstandigheden dit toelieten (de gordijnen waren erafgehaald, meubels stonden her en der) gezellig samen op de bank, kaarsje aan, kachel op 21, toen er werd gebeld. Voor de deur stond een buurmeisje van twee huizen verderop, diep weggedoken in haar jas. "Hebben jullie ook geen warm water?", vroeg ze. Het was hetzelfde meisje dat een aantal jaren terug door haar moeder naar ons was gestuurd met het nogal dwingende verzoek of wij wilden meebetalen aan de dierenartskosten omdat onze Mooks met hun Fluffie had gevochten. Toen ze hoorden dat ons Mokkel tegelijkertijd was behandeld voor een onderhuidse bloeding à raison van 134 euro, bond ze in. Ik had haar sindsdien niet meer gezien. Ze wilde gaan douchen, zei ze nu, en toen ontdekte ze het. Het was ijs- en ijskoud in huis, zei ze, want het zolderraam was eruit en de wind blies regelrecht door haar kamer heen.
Ik heb het vaker gezegd, ik geloof niet in karma, niks gebeurt met een reden en als er een deur sluit, gaat er geen raam open (oké, misschien in dit geval wel), maar deze mensen hadden op een wel heel onaangename wijze gereageerd op de bouwplannen en heel even kwam de gedachte in me op dat de bouwmannen dit misschien wel expres hadden gedaan, maar nee, dat was toch wel heel extreem: je kunt mensen niet én zonder cv én zonder zolderraam laten zitten, notabene op dezelfde dag dat er vorst wordt verwacht. Ik appte haar moeder. Een wat labiele vrouw die veel schreeuwt en gauw huilt. Zij en haar man hebben een vete met de buren die tussen ons in zitten. Ik weet niet precies waarom en dat is maar beter ook, pick your battles, zeg ik altijd. Nu had ik toch wel met haar te doen, niets zo erg als kou (nou ja, behalve terminale ziektes, oorlog, hongersnood, overstromingen of aardbevingen), dus zocht ik wat noodtelefoonnummers voor haar op en bood een van onze elektrische kacheltjes aan die wij sinds de zoveelste gascrisis in huis hebben. Daarna liet ik het los en keek naar de finale van de Slimste Mens.
Zondagochtend om 9 uur ging de bel. Ik hoor nooit wat, maar S wel. Even dacht ze dat het de mannen van de BAM waren, maar al gauw realiseerde ze zich dat het zondag was. De zevende dag is een rustdag, die gewijd is aan de Heer, dacht ze, en ze draaide zich nog eens om. Het was de huilende buurvrouw, zag ik later op mijn deurcamera. Ze had daarna aangebeld bij dezelfde buren die ze al 2 jaar negeert. "Wat moet ik doen", had ze gevraagd. "Geen idee", had de buurman gezegd, "wij liggen nog in bed."
Moraal? Je oogst wat je zaait. En als we elkaar straks moeten gaan helpen als de maatschappij plat ligt, dan kun je nu alvast maar beter beginnen met een charmeoffensief. Want niemand krijgt mijn Rutte-geld, tenminste, niet zomaar.
Vanmiddag zag ik een busje van een cv-monteur bij de bevroren buren voorrijden. Zie je, je kan het wel, mompelde ik. Nu ook meteen een blaaskacheltje kopen.
Ik heb het vaker gezegd, ik geloof niet in karma, niks gebeurt met een reden en als er een deur sluit, gaat er geen raam open (oké, misschien in dit geval wel), maar deze mensen hadden op een wel heel onaangename wijze gereageerd op de bouwplannen en heel even kwam de gedachte in me op dat de bouwmannen dit misschien wel expres hadden gedaan, maar nee, dat was toch wel heel extreem: je kunt mensen niet én zonder cv én zonder zolderraam laten zitten, notabene op dezelfde dag dat er vorst wordt verwacht. Ik appte haar moeder. Een wat labiele vrouw die veel schreeuwt en gauw huilt. Zij en haar man hebben een vete met de buren die tussen ons in zitten. Ik weet niet precies waarom en dat is maar beter ook, pick your battles, zeg ik altijd. Nu had ik toch wel met haar te doen, niets zo erg als kou (nou ja, behalve terminale ziektes, oorlog, hongersnood, overstromingen of aardbevingen), dus zocht ik wat noodtelefoonnummers voor haar op en bood een van onze elektrische kacheltjes aan die wij sinds de zoveelste gascrisis in huis hebben. Daarna liet ik het los en keek naar de finale van de Slimste Mens.
Die avond, in mijn warme bedje (met elektrische deken), dacht ik aan mijn burensituatie. Er komt tegenwoordig regelmatig een tv-spotje voorbij met de slogan: Denk Vooruit. Denk na over wie wat doet in geval van een noodsituatie. Nou denk ik daar regelmatig over na, veel vaker dan me lief is. Uit angst (voor alles) maar ook vanuit een sterke behoefte om alles onder controle te houden (want zo zijn wij angsthazen). En dus ligt mijn zolder vol met blikken bonen, flessen water, een radio op batterijen, een gasbrander, extra medicijnen, knijpkatten, een hele dikke wc-rol, waterzuiveringstabletten en zelfs een draagbare kattentas voor als de Russen komen, want als we moeten vluchten, gaat de Mooks mee, dat is een ding dat zeker is.
Zoals ik het zie zijn er in geval van oorlog of een andere crisis twee soorten mensen: zij die op alles voorbereid zijn en zij die geloven in de onbaatzuchtigheid van hun buren, van die komt-tijd-komt-raad of laat-je-toch-niet-bang-maken-door-de-overheid types. Ik hoor bij de eerste groep. Ik vertrouw maar weinig mensen, ik heb geen stoere wederhelft, mijn ouders zijn dood en ik heb drie kinderen, als er zich een noodsituatie voordoet, dan vertrouwen ze op mij. Ik heb bonen. Ik heb proteïnerepen. Ik heb tampons en vogelvoer en kattenbrokjes. What the heck, als het mocht van Jetten, had ik vast en zeker ook een geweer. "Get of my lawn", zou ik als een heuze Scarlett O'Hara roepen tegen de oprukkende vijand (of zombies).
Denk je dan echt dat ik mijn deur zou opendoen voor al die helden die niks hebben geregeld?*
Denk je dan echt dat ik mijn deur zou opendoen voor al die helden die niks hebben geregeld?*
Zondagochtend om 9 uur ging de bel. Ik hoor nooit wat, maar S wel. Even dacht ze dat het de mannen van de BAM waren, maar al gauw realiseerde ze zich dat het zondag was. De zevende dag is een rustdag, die gewijd is aan de Heer, dacht ze, en ze draaide zich nog eens om. Het was de huilende buurvrouw, zag ik later op mijn deurcamera. Ze had daarna aangebeld bij dezelfde buren die ze al 2 jaar negeert. "Wat moet ik doen", had ze gevraagd. "Geen idee", had de buurman gezegd, "wij liggen nog in bed."
Moraal? Je oogst wat je zaait. En als we elkaar straks moeten gaan helpen als de maatschappij plat ligt, dan kun je nu alvast maar beter beginnen met een charmeoffensief. Want niemand krijgt mijn Rutte-geld, tenminste, niet zomaar.
Vanmiddag zag ik een busje van een cv-monteur bij de bevroren buren voorrijden. Zie je, je kan het wel, mompelde ik. Nu ook meteen een blaaskacheltje kopen.
* Stoere praat is ook een symptoom van angst
Geen opmerkingen:
Een reactie posten